سبک کاری

  سانتیاگو کالاتراوا شخصیتی که بیشتر به واسطه فعالیت های معماری اش شهرت یافته است، به هنر به عنوان انگیزه و محرکی برای خلق آثارش می نگرد ، شیفتگی و تمایل وی به هنر در طی سال ها را می توان در تعداد مبهوت کننده طراحی ها و مجسمه هایش تا به امروز درک کرد، طی 20 سال گذشته وی بیش از 65000 اسکیس و طراحی در آرشیو ش جمع آوری کرده است.

کالاتراوا بیان می کند که گوناگونی و تنوع در طراحی هایش منعکس کننده اهمیتی است که وی به هر جزء می دهد، به گونه ای که حتی اندازه و کیفیت کاغذ، ایجاد کننده یک گفت و گو میان خود و طراحی است.

یا اثر هنری کالاتراوا در Santiyago calatrava artworks کتاب در بر گیرنده حدود 200 اسکیس ، آبرنگ وترسیمات مجسمه هایی می باشد که وی آن را مبنای طرح_ های معماری اش قرار داداست. بسیاری از موضو عات وفرم های ارائه شده توسط او در این سطح به مجسمه هایی تبدیل شده اند که منبع الهامی برای پل ها ،ایستگا ه های قطار،فرورگاه ها،موزه ها وحتی میزهای غذا خوری بوده اند. اسکیس های اولیه کالا تراوا چندان حال وهوای معماری را ندارد.تنها در مراحل اصلی طراحی است که واقع گرایی این اسکیس ها نمود می یابد .به هر حال وی از همان ابتدا که به دنبال بیانی هنری است ،نوع تفکر واقع بینی را نیز کنار نمی گذارد.
 
کالاتراوا خود رایک طراح نمی داند طراحی با کارش آمیخته شده وآنرا راهی دیگر برای کسب پتانسیل ایده هایی بر می شمرد که او را مجذوب می کنند.میز های او از پویا ترین طرحهای مبلمان هستند.تعداد قابل ملاحظه ای از اسکیس ها، نمونه های اولیه و میزهای ساخته شده وی بر پایه پیکر انسانی است که زانوها، بازوان و یاسر، شیشه ای را در بالا تحمل می کند، این ترسیمات در واقع مجسمه هایی هستند که با سطح صافی که بر روی آنها قرار گرفته تغییر شکل عملکردی یافته اند، به گونه ای که به جزئی اصلی از کل فرم تبدیل شده اند. 

 همچنین کالاتراوا چندین هزار طراحی از بدن انسان دارد که اکثر آن ها بدون آنکه از روی مدلی خاص کشیده شده باشند ،تصوری ترسیم شده اند . شیفتگی شدید او به این زمینه درپرتره ها پیکر های فردی وجمعی وپیکرهایی که تکامل یافته و در یک پروسه طراحی معماری دخیل شده اند بازتاب می یابد .

تعدادی دیگر از طرح های وی شامل مجاورتی از مکعب ها وبدن انسان در حالت های مختلف هستند.برجسته ترین این نوع آثار تنشی پویاست که در نزدیک ترین .پیکر یک دونده وتعدادی مکعب حاصل شده است

حرکت:
 
یکی از ویژگی های دائمی پروژه های سانتیاگو کالاتراوا توانایی عجیب «حرکت» در آن ها ست. مانند مجسمه هایی که او در زمین چنین زوریخ به نمایش می گذارد. این حرکت بی شک علاقه او به شکل های طبیعی بستگی دارد. برای مثال «حرکت یخ زده» در پل های او یک گام جلوتر می رود و پیشرفته تر از بقیه کارهای اوست.

 کشف دوباره ی پل ها:

—همانطور که خود سانتیاگو کالاتراوا می گوید طراحی یک پل شامل موضوعات علمی است نه نمادین، آدمی می گوید: «اگر به تاریخ پل های قرن نوزدهم و بیستم نگاه کنید بسیاری از آن ها سازه های خاص و مهمی دارند که این شکل ها در جنگ جهانی دوم ازبین رفت» وی ادامه میدهد: « صدها پل در اروپا سریعاً دوباره ساخته شدند. مدرسه کارگرد گرایی و طراحی پل به سرعت پیش رفت، یک پل خوب یک پل ساده و ارزان بود.» کالاتراوا احساس می کند که این مدرسه ی طراحی پل در دوران جنگ مفید است. او می گوید: «امروزه باید عامل بالقوه ی پل ها را کشف کنیم.» او مثالهایی از شهرهای اروپایی مثل «فلورانس»  «ونیز» یا «پاریس» برای نشان دادن این حقیقت، مفید بودن و کارکرد پل ها ذکر می کند و نقش اصلی آن ها را در توسعه ی شهرها ذکر می نماید. ساختن یک پل، یک ژست (حالت) بالقوه فرهنگی بیش از ساخت یک حوزه جدید می خواهد .او  می گوید:«پل مؤثرتر است،چون برای هر کس قابل .دسترسی است. حتی یک فرد بیسواد هم می تواند از پل لذت ببرد

سیوداد د لاس آرتس د لاس سیناس،
 (Ciudad de last Artesy de last Ciencas)
والنسیا،اسپانیا: رصد خانه (افلاک نما) 98-1991
موزه 2000-1991  پالاسیو لاس آرتس -1995

 

 


     
 رصد خانه بیضی شکل با پلان به شکل چشم و گنبد نیمکره ای 2600 متر مربع بر اساس شکل متقارن درخت و تیرک های پوشیده شده با شیشه نور روز را به داخل هدایت می_ کند. این مجموعه با رصدخانه ی گنبدی مشخص می شود. اما به دلایلی که به طرح معمار مربوط نمی شود، جزئیات پروژه با مهارت انجام نشده است. ولی مرکز موسیقی «پالاسیو د لاس آرتس» و خانه ی اپرا این مجموعه را کامل می کنند.. 

شهرک علوم وفنون یک مرکز بازآفزینی شهری برای فرهنگ و علوم در مقیاس بزرگ است که در بستر رود خشک شده واقع شده که مساحت حدود350 هزار متر مزبع را به خود اختصاص داده است.این شهرک از چندین ساختمان تشکیل شده که شامل:افلاک نما-موزه علم- ساختمان پارکینگ-کاخ هنر و غیره می باشد.

 

افلاک نما اولین قسمتی بود که به روی عموم گشوده شد.رصد خانه بیضی شکل با پلانی ب شکل چشم وگنبد نیم کره ای.
سانتیاگو کالاتراوا با استفاده از بتن سفید و قطعات شکسته و خرده کاشی های براق ساختمان ها را به مثابه یک کل واحد به هم پیوند داده است.

تالار کنسرت تنریف،(Tenerife)
سنتا کروز د تنریف، جزایر قناری، اسپاینا، 1991-2003 :

 

این تالار کنیسرت با گنجایش 2000 نفر که در دست ساخت است، در تقاطع میدان«ترس د مایو» و میدان نمارتیما» در شهر سنتاکروز تنریف قرار دارد..

 این تالار در یک سایت مستطیلی شکل با ابعاد 154*100متر قرار دارد و اختلاف سطحی در حدود 60 متر را داراست.

 این تالار کنسرت با سقف بتنی مشخص در یک شکل مثلث خمیده که 58 متر بالاتر میدان قرار دارد. یکی از دیدنی ترین کارهای کالاتراواست. این تالار ورای کارکردهای اصلی پروژه همچنین ماهیت نمادین دارد. پروژه در یک سایت مستطیلی 100×154 متر قرار دارد، که دارای خصوصیاتی از جمله تغییر در سطوح به طول 60متر است، تالار کنسرت روی یک سکوی پله ای یا پاسنگ قرار دارد و شامل تسهیلات فنی و اتاقهای رخت کن است.

توسعه ی موزه ی هنر میلواکی (Milwaukee Art Museum)
میلواکی، ویسکونسین، آمریکا، 2001-1994

 

موزه ی هنر میلواکی در مکانی که در سال 1957 توسط «اروسارنین» برای یک بنای یادبود جنگی با چشم انداز رودخانه ی میشیگان طراحی شده بود، قرار دارد. معمار دیوید کاهلردر سال 1957 یک دال بزرگ به موزه اضافه کرد. در سال 1994 رئیس موزه ی هنر میلواکی 77 معمار را برای «یک ورودی بزرگ» برای ملاقات کنندگان و یک تعریف از هویت موزه از طریق ایجاد یک فکر خلاق فراخواند. طرح سانتیاگو کالاتراوا که شامل یک تالار پذیرش شیشه ای و فولادی به ارتفاع 27 متر که توسط یک صفحه ی خورشیدی قابل حرکت سایه دار می شد، برنده شد.

فضاهای جدید 7500 متر مربعی بود و 1500 متر مربع از نمایشگاههای موقتی فاصله داشت. اگر چه کالاتراوا الهام علمی در کار خود را انکار می کند، ولی وقتی «بال» (جناح) بریس سویل باز باشد، پاویلون «کوادراسی» شبیه پرنده است. کالاتراوا طراح پل ریمن یک پل عابر پیاده ی معلق بین پایین شهر و دریاچه است.

 

 

 

پل عابر پیاده کامپو ولنتین
بیلبائو-اسپانیا

 

این ساختار مخروطی خمیده دهانه 71 متری دارد.پل عابرپیاده(کامپو والنتین)که اتصال محوطه تجاری (آربیتریت) با شهر(بیلبائو)روی رودخانه بیلبائوست. رقابتی بزرگ برای بازسازی شهر شامل موزه گگنهایم بیلبائو اثر(فرانک گری)ایستگاه های مترو اثر (نورمن فاستر)و فرودگاه (سوندیکا) اثر کالاتراواست.

 یک تعادل یا حس (حرکت یخ زده)مانند بسیاری از طراحی های دیکرکالاتراوا توسط روشن بودن ساختارمورد تاکید قرار می گیرد.

پل آلیمو 
دره لاکارتوجاسویل، اسپاینا، 92-1987:

 

  دهانه ی این پل 200 متر است و روی «میندروسان جرونیمو» شاخه ای از رود «گوادال کیویر» قرار داردخصوصیت برجسته ی این پل ارتفاع دکل 142 متری و زاویه 58 درجه مانند «هرم خئوپس» است. این سازه اریب پر شده با سیمان برای تعادل صفحه پل کافی است..

 

 تحقیق شخصی سانتیاگو کالاتراوا در مورد پل «آلمیلو» به مجسمه ی «تروسو در حال دویدن» در سال 1986 ساخته شده از مکعبهای مرمری در حال تعادل با یک سیم تحت فشار، مربوط می شود. طرح او از یک فرد در حال دویدن الهام گرفته است. در طرح اولیه کالاتراوا دکل دومی نیز قرینه دکل اول برای سایت وجود داشت، اما کارفرمای پروژه سازه ای با بلندی 500متری را می خواست که به عنوان ورودی شمالی سایت نمایشگاه 92 باشد. این سازه بتنی خمیده ی پل آلمیلو که بسیاری از مهندسان و معماران از آن تقلید کردند، به عنوان نماد شهر سویل مدرن است..

پل صلح

سانتیاگو کالاتراوا به خاطر طرح های برازنده و زیبایش که همیشه دارای ساختاری متفاوت هستند شهرت جهانی دارد.آخرین طرحش برای شهر لکگری کانادا ساره ای به ر نگ قرمز وسفید ساخته سده ار لوله های فلزیست.

 

طرحی کاملا در تضاد با زیبایی شناسی اولیه  اش .این پل 130 متر طول دارد و به خاطر طراحی مارپیچش دکل و یا هر گونه تکیه گاهی ندارد. به دلیل اینکه عابران پیاده و دوچرخه سواران از این پل استفاده خواهند کردمسیر های جداگانه در این پل ادغام خواهد شد تا همه بتوانند از سفر کوتاهشان بر روی پل لذت کاغی ببرند.

ایستگاه فرودگاه، راه آهن لیون- سنت اگزپری
(Lyon – Saint Exupery)
لیون، فرانسه، 94-1989:

 

شکل این ایستگاه 5600 متر مربعی علی رغم شباهتش به یک پرنده ی ماقبل تاریخ که برای شرکت راه اهن ملی فرانسه طراحی شد، شبکه ی قطار سریع السیر را به فرودگاه لیون در «ساتولاس» متصل می کند و بیشتر به مجسمه های کالاتراوا شباهت دارد.

 

این طرح بال پرنده ترمینا سارنین در فرودگاه کندی (62-1957) را به یاد می اورد، اما کارکرد و جنبه هایی مثل یک سکوی 500متری برای قطارها کاملاً با ترمینال متفاوت است. این ایستگاه که در سه مرحله با هزینه ی600 میلیون فرانک ساخته شد، شامل 6خط آهن با دو محوطه ی بتنی برای قطارهایی است که باسرعت زیاد و بدون توقف می گذرند..

 

یک پل ارتباطی با طول 180 متر که راه آهن را به ترمینال فرودگاه متصل می کندف یک شکل پرنده به پلان می دهد. خصوصیت اصلی ان تالار اصلی با سقف 1300تنی، 100×120 متری و ارتفاع حداکثر 40متری است.

 

 

 

برج ارتباطات مونت جویک
بارسلون، اسپاینا، 92-1982:

 

برج ارتباطات مونت جویک به ارتفاع 130 متر نزدیک «پالائوسنت جوردی» قرار دارد که توسط معمار ژاپنی آراتا ایستوزاکی طراحی شده است. این برج که برای بازیهای المپیک سال 1992 ساخته شده است. یک تنه ی خمیده با یک عنصر نیم دایره در بالای آن دارد.

 این برج اگر چه مانند نیزه است، بر اساس طراحی های شخصی کالاتراوا به شکل یک زانوی خم شده ی انسان است. در پایه سازه درب وردودی از تیغه های فلزی که شبیه چشم انسان عمل می کند، ساخته شده است. تنه آن مانند یک شخص آفتاب، سایه را به سکوی گرد هدایت می کند.

 مجموعه ی ورزشی المپیک
آتن، یونان، 04-2001:

 

سانتیاگو کالاتراوا ب منظور شرکت در پروژه ای برای المپیک تابستانی آگوست 2004 که در ماروسی در حومه ی شمالی آتن برگزار می شد، فرا خوانده شد. کار ا شامل سقفهایی جدید برای استادیوم و المپیک و پیست دوچرخه سواری، ایجاد میدان و سایبانهایی برای این مجموعه و تسهیلات فراوان دیگر بود. استادیوم المپیک با یک سقف شیشه ای موج دار مثل «برگهای» خمیده در مسافت 25000 متر مربغ پوشیده شده است.

سازه نگهدارنده بار هر برگف شامل دو طاق از فولاد لوله ای با دهانه ی 304 متر در طول و 60 متر ارتفاع است. پیست دوچرخه سوازی با یک سقف چوبی در داخل (به خار اهداف آکوستیک) و سقف فلزی در خارج با یک بخش مرکزی شیشه ای چند لایه که درون را از نور خورشید محافظت می کند، پوشیده شده است. این مقف با طول 145 متر و عرض 100متر و ارتفاع 45متر مجموعه ی ورزشی را در مقابل بادهای مزاحم محافظت می کند .

 کالاتراوا همچنین روی فضاهای باز، راهروی به شکل ستون فقرات انسان، یک میدان عمومی خمیده، یک میدان مرکزی ملل و فضاهای سبز کار کرد. چهار ورودی دستیابی به میدان مجموعه ی ورزشی المپیک را فراهم می کنند و معمار همچنین، یک مجسمه ی فولادی قابل حرکت به شکل دوک (نخ ریسی)، یک «دیوار ملل» و یک مجسمه دیواری از جنس فولاد لوله ای شکل و متحر با طول 250متر و ارتفاع 20متر ایجاد کرده است.

نتیجه گیری:

—به نظر من موفقیت سانتیاگو کالاتراوا به خاطر این است که هنر و واقع بینی را با هم در کارهایش رعایت می کند و در عین حال که به زیبایی یک اثر نگاه می کند به سازه ی آن نیز اهمیت می دهد و فکر می کنم تفاوت کالاتراوا با معماران دیگر در این است که روی سازه ی ساختمان بیشتر توجه کرده که باعث می شود آثاری فوق العاده با سازه ای تماشایی بوجود آورد و در واقع هنر معماری،مهندسی و سازه را تواما در کارهایش بکار می گیرد و در نهایت یک اثر زیبا از نظر معماری و سازه ای متنوع و پیچیده ایجاد می کند.